مینویسم با دلی تنگ ، روی گلبرگ شقایق ، فاصله دلتنگی عاشق ، فاصله غمناگی پائیز .

زمانی که

 
خورشید غروب میکند و غوغای دورانگیز جای خود را به آرامش و سکوتی عمیق میسپارد و ترقهء شب به

آسمانها حکم فرما می شود

تنهایی رو حس میکنم غم و غصه م قد یه دنیا میشه

دنیا شده مهمان تنهایی

تنهایی اسیرم کاشکی

                       بودی و می دیدی

                                         اینجا بی تو چه غریبم  

 من

 هوای گریه کردم
   تو 

     صدای گریه من

                     بی تو من خیلی غریبم

بی تو هر لحظه یه قرنه

تنها با گفتن اسمت
                  رو لبها میشینه خنده

آخ که این فقط یه لحظه است

                            بعد اون  های های گریه ست